a? Może poczułaby się osądzana. A jednak coś trzeba było zrobić – myśl, że mój wnuk może się bać we własnym domu, była dla mnie nie do zniesienia.
Następnego dnia zaproponowałam, że zabiorę Antosia na noc. Synowa się zgodziła, tłumacząc, że ma dużo pracy. Kiedy wieczorem układaliśmy puzzle w salonie, zapytałam go delikatnie: – Wiesz, kochanie, pani w przedszkolu mówiła, że czasem się boisz w swoim pokoju. Dlaczego?
Antoś spojrzał na mnie poważnie, jak na dorosłego. – Bo tata krzyczy na mamę. Bardzo. A czasem trzaska drzwiami i wychodzi. A mama wtedy płacze i mówi, że jest jej smutno. Ścisnęło mnie w gardle. Nie były to dziecięce fantazje. To była rzeczywistość, którą mój wnuk przeżywał i której nie potrafił zrozumieć.
W kolejnych dniach zaczęłam uważniej obserwować rodzinę syna. Zauważyłam, że synowa stała się bardziej zamknięta, a mój syn – rozdrażniony. Rozmowy były krótkie, często chłodne. Nabrałam pewności, że coś się dzieje, i że Antoś nie jest jedynym, kto cierpi. Ale co mogłam zrobić, żeby im pomóc, nie wtrącając się w sposób, który zniszczy więzi?
Pewnego popołudnia zaprosiłam synową na kawę. Rozmowa zaczęła się od drobiazgów, ale w końcu powiedziałam: – Martwię się. Nie o siebie, ale o was. O Antosia. Widziałam, że chciała zaprzeczyć, ale jej oczy zaszkliły się łzami.
– To trudny czas – wyszeptała. – Dużo się kłócimy. Czasem przy Antosiu… Wiem, że to źle. Ale… nie umiem już inaczej. To była pierwsza szczera odpowiedź, jaką usłyszałam.
I nagle między nami zapadła cisza, w której słychać było tylko stukot łyżeczki o filiżankę. Widziałam, jak jej dłonie lekko drżą, jak wpatruje się w parę unoszącą się znad kawy, jakby chciała w niej znaleźć odpowiedź na wszystkie swoje pytania.
– Wiesz… – zaczęła po chwili, głosem niemal szeptem – czasem myślę, że gdyby nie Antoś, już dawno bym odeszła. Ale potem patrzę na niego, jak zasypia, i boję się, że złamię mu życie. A wtedy… wtedy zostaję.
Poczułam, jak coś ściska mnie w gardle. Miałam ochotę powiedzieć jej, że trwanie w takim napięciu też może złamać dziecko. Ale widziałam, że ona sama to wie – tylko jeszcze nie ma w sobie siły, by spojrzeć tej prawdzie w oczy.
Wyciągnęłam rękę i przykryłam jej dłoń swoją. – Słuchaj, nie wiem, co postanowicie, ale chcę, żebyś wiedziała, że masz we mnie sojusznika. I że Antoś zawsze może być u mnie. Może przyjść w każdej chwili. Nawet w środku nocy.
Jej oczy napełniły się łzami, ale tym razem to nie był tylko ból. Była tam ulga. Jakby pierwszy raz od dawna ktoś powiedział jej, że nie jest sama.
Wracałam wtedy do domu z ciężkim sercem, ale też z poczuciem, że zrobiłam coś ważnego. Wiedziałam, że nie naprawię ich małżeństwa, nie uciszę wszystkich krzyków i nie powstrzymam wszystkich łez.
Ale mogę być dla Antosia bezpieczną przystanią. Mogę być miejscem, do którego wraca, gdzie nikt na nikogo nie krzyczy, gdzie pachnie świeżo upieczonym ciastem, a wieczorem czyta się bajki na dobranoc.
