Dzwonek rozdarł niedzielne przedpołudnie jak nitkę. Otworzyłam i przez sekundę miałam wrażenie, że wrócił list, którego nigdy nie wysłałam.
Stał tam on – ten sam płaszcz, ten sam nerwowy uśmiech, tylko oczy inne, jakby dźwigały rok więcej niż kalendarz. W ręku torba, ta z rozłażącym się szwem, którą pakował w dzień odejścia. “Mogę wejść?” zapytał, jakby drzwi były egzaminem z naszej wspólnej historii.
Rok temu wyszedł “na chwilę”. W praktyce: na cztery pory roku bez jego pytań i bez jego skarpetek przy łóżku. Zostawił klucz na parapecie i kartkę: “Potrzebuję oddechu.” Oddech? Oddychałam za nas dwoje.
Najpierw płytko, potem coraz głębiej. Nauczyłam się kupować chleb, który lubię ja, a nie my. Zrobiłam remont balkonu, przesunęłam stół, powiesiłam lampeczki.
Zaczęłam biegać o świcie, bo nie było kogo budzić hałasem prysznica. W niedziele piekłam drożdżówki i zapraszałam przyjaciółki. Rok ciszy nie okazał się pustką – tylko miejscem, które zaczęło mówić moim głosem.
Wpuściłam go do środka. W kuchni pachniała kawa, na parapecie mięta rozrosła się jak nowe zdania. Usiadł przy stole, który przesunęłam bliżej okna. Rozejrzał się, jakby sprawdzał, co wymieniono w tym muzeum codzienności. Zauważył obraz nad kanapą – stary plakat z kina. “Ładnie” powiedział cicho. Dawniej mówił: “po co”.
– Dlaczego dziś? – zapytałam, nalewając kawę do dwóch różnych kubków. Kiedyś zawsze były takie same – “żeby było równo”.
– Nie potrafię tak żyć – powiedział w końcu. – Przez rok próbowałem. Myślałem, że złożyłem nasze życie zbyt wcześnie, że gdzieś indziej będzie mi lepiej oddychać. Nie jest. Tęsknię. Tęsknię za tobą, za stołem, za twoim… milczeniem, które zawsze było uczciwe.
“Milczeniem”? Uśmiechnęłam się krzywo. Milczenie było wtedy, gdy mówiłam “jest ok”, a nie było. Gdy byłam tapetą dla jego zmęczenia. Teraz mam głos.
– Co z nią? – spytałam bez ozdobników.
Odchylił wzrok. – Nie ma “z nią”. Była. Nie umiałem być jednocześnie tam i sobą. Zakończyłem to. Powinienem był powiedzieć ci wcześniej, ale wstyd… – urwał.
To słowo – “wstyd” – długo nie mieszkało w jego słowniku. Zazwyczaj miał “argumenty”. Teraz miał drżące dłonie.
– Czego ode mnie chcesz? – zapytałam. – Konkretnie.
– Szansy. Nie na udawanie, że nic się nie stało. Na nowe “my”. Z twoimi warunkami.
Spojrzałam na niego i zobaczyłam dwie rzeczy naraz: człowieka, który mnie zranił, i mężczyznę, z którym śmiałam się nad zupą z dyni, płakałam po stracie i tańczyłam w kuchni do głupiej piosenki. Dwa obrazy nie nakładały się, tylko stały obok. Serce chciało pójść w jedną stronę, pamięć w drugą. Rozum siedział przy oknie i kazał oddychać równo.
– Rok temu powiedziałeś, że potrzebujesz oddechu – zaczęłam spokojnie. – Ja przez ten rok nauczyłam się nim oddychać. Weszłam na swoje tempo. Jeśli chcesz wrócić, to nie jako gość z walizką historii, tylko jako ktoś, kto tę historię pisze ze mną. Bez równoległych rozdziałów.
– Zgoda – odpowiedział od razu. Za szybko. – Tylko powiedz, co mam zrobić.
– Nie chcę instrukcji. Chcę prawdy. I obecności – punkt po punkcie: piątki nie znikają, wieczory nie wyparowują, telefony nie milkną na osiem godzin, a ja nie dowiaduję się o tobie z przypadkowych wiadomości. I chcę, żebyśmy nie wracali do “kiedyś było lepiej” – bo nie było. Było inaczej. Teraz ma być uczciwie.
Skinął głową. Przez chwilę milczał, potem wyszeptał: – Boję się, że nie zasługuję.
– Na co? –
– Na ciebie.
– Nie szukamy certyfikatów. Szukamy sensu – odpowiedziałam, zaskakując samą siebie spokojem.
Z kuchni zadzwoniła czajnikowa melodyjka. W międzyczasie zauważyłam, że zostawił wzrokiem ślady na każdej rzeczy, która się zmieniła: inna lampa, inny koc, inny rytm. Życie nie czekało na niego pod kocem próżni. Przyszło i rozgościło się.
– Dzieci? – zapytał. – Rozmawiałaś z nimi o… ewentualnym…
– Tak. Mówią: “mamo, bądź szczęśliwa”. A “szczęśliwa” znaczy dla nich “spokojna”. Dla mnie też. Jeśli kiedykolwiek wrócisz, to do spokoju, który tu zbudowałam, a nie do chaosu, w którym odchodziłeś.
Następny
